تذكرهء نتائج الافكار ( فارسي ) — الصفحة ٥٧٥

[ 371 ] [ شيخ ابو الفيض فيضى اكبرآبادى ]

با قامتش سرى است من تيره‌بخت را * مانند هندويى كه پرستد درخت را

* * *

نماند گريه شب وصل بىقراران را * سهيل طلعت آن ماه برد باران را

* * *

تو ، اى كبوتر بام حرم ! چه مىدانى * طپيدن دل مرغان رشته بر پا را ؟

* * *

تنها نه سينه‌ام ز تف اضطراب سوخت * در دل شكيب خون شد و در ديده خواب سوخت

* * *

آمد جنون و مغز خرد در سرم گداخت * غم در دلم گره شد و دل در برم گداخت

* * *

دل من در كف طفليست كه از بىخبرى * بلبلش مرده به كنج قفسى افتاده است

* * *

مرا به راه محبّت دو شكل افتاده است * كه خون گرفته‌ام و يار قاتل افتاده است

* * *

هركجا باغ عاشقى گل كرد * عقل را خار در جگر بشكست

* * *

اى خون‌گرفتگان ! همه بر تيغ سر نهيد * كآن طفل را سرى به تماشاى بسمل است

* * *

قربان آن تغافل و آن پرسشم كه دوش * فرياد من شنيدى و گفتى : فغان كيست ؟

* * *