تذكرهء نتائج الافكار ( فارسي ) — الصفحة ٥٦٩

[ 367 ] [ بابا فغانى شيرازى ]

حاكم آنجا مصاحبت پذيرفت ؛ و هرگاه كه سلطنت ايران به شاه اسماعيل صفوى قرار يافت ، نسبت به حالش مراعات فرمود . آخر الأمر به مشهد مقدّس رفته ، همان‌جا در سنهء خمس و عشرين و تسعمائه به دار بقا آرميد . از كلام پرسوز اوست :

به هر گلخن كه بينم مبتلايى ، رو نهم آنجا * ز داغت آتشى افروزم و پهلو نهم آنجا

* * *

نسخهء سحر سامرى كاغذ توتيا شود * چون به كرشمه سر دهى نرگس سرمه‌ساى را

* * *

دل از نظّارهء آن گل‌عذارم گلشن است امشب * چراغ از روغن بادام چشمم روشن است امشب

* * *

در خواب عاشق آمدى و پاى نازكت * چندان بديده سود كه رنگ حنا گرفت

* * *

چون شمع تا نسوخت فغانى نيافت وصل * مجلس از آن اوست كه جا گرم داشته است

* * *

قد تو نهاليست كه آتش ثمر اوست * ديوانهء آن باديه‌ام كاين شجر اوست

* * *

وقت گلم تمام به آه و فغان گذشت * چون بگذرد خزان ، كه بهارم چنان گذشت ؟

* * *

دل به بيداد نهاديم ، عطاى تو كجاست ؟ * ما خود از جور نناليم ، وفاى تو كجاست ؟

* * *