تذكرهء نتائج الافكار ( فارسي ) — الصفحة ٥٦٥

[ 365 ] [ حكيم ابو القاسم فردوسى طوسى ]

زر را همان وقت به حمامى داد و هجو سلطان به رقم درآورد كه در عالم اشتهار دارد . اين چند بيت از آن است :

ايا شاه محمود كشورگشاى ! * ز كس گر نترسى ، بترس از خداى

كه بىدين و بدكيش خوانى مرا * منم شير نر ، ميش خوانى مرا

مرا سهم دادى كه در پاى پيل * تنت را بسازم چو درياى نيل

نترسم كه دارم ز روشن‌دلى * به دل مهر آل نبى و على

بسى رنج بردم در اين سال سى * عجم زنده كردم بدين پارسى

جهان كرده‌ام از سخن چون بهشت * كزين پيش تخم سخن كس نكشت

بسى تاج‌داران گردن‌كشان * كه دادم يكايك از ايشان نشان

همه مرده از روزگار دراز * شد از گفت من نامشان زنده باز

يكى بندگى كردم ، اى شهريار ! * كه ماند ز تو در جهان يادگار

پىافكندم از نظم كاخ بلند * كه از باد و باران نيابد گزند

بدانديش را روى نيكى مباد * سخن‌هاى نيكم به بد كرد ياد

بر پادشه صورت زشت كرد * فروزنده اختر چو انگشت كرد

اگر شاه را شاه بودى پدر * مرا برنهادى به سر تاج زر

دگر مادر شاه‌بانو بدى * مرا سيم و زر تا به زانو بدى

چو اندر تبارش بزرگى نبود * نيارست نام بزرگان شنود

چو سى سال بردم به شهنامه رنج * كه شايد ببخشد به پاداش گنج

مرا زين جهان بىنيازى دهد * ميان يلان سرفرازى دهد

به پاداش من گنج‌ها برگشاد * به من جز بهاى فقاعى نداد

ز بداصل چشم بهى داشتن * بود خاك در ديده انباشتن

جهان را چنين است آيين و ساز * كه سازد فرومايه را سرفراز