تذكرهء نتائج الافكار ( فارسي ) — الصفحة ٤٦٥

[ 292 ] [ ميرزا محمّد على صائب اصفهانى ]

حصار خويش كردم سخت‌جانى را ، ندانستم * كه شمشير قضا را جان سخت من نشان باشد

* * *

نام بلبل ز هوادارى عشق است بلند * ور نه پيداست چه از مشت پرى مىخيزد

* * *

اميد صائب از همه‌كس چون بريده شد * شمشير آه را ز نيام كمر كشيد

* * *

چشم پوشيده تماشاى رخش مىكردم * به چه تقصير دو چشم نگرانم دادند

* * *

به حسن ساخته زنهار اعتماد مكن * كه در دوهفته مه چارده هلال شود

* * *

مهيّاى فنا را از علايق نيست پروايى * نينديشد ز خار آن‌كس كه دامن بر كمر دارد

* * *

به آه داشتم اميدها ، ندانستم * كه اين فلك‌زده هم رنگ آسمان دارد

* * *

بىقرارى هركه را پيچد به هم چون گردباد * مىكند هر لحظه جولان در بيابان دگر

* * *

كدام آبله‌پا عزم اين بيابان كرد * كه خارها همه گردن كشيده‌اند امروز

* * *

ز حال دل خبرم نيست ، اين‌قدر دانم * كه دست شانه نگارين برآمد از مويش

* * *