تذكرهء نتائج الافكار ( فارسي ) — الصفحة ٤٦٢

[ 292 ] [ ميرزا محمّد على صائب اصفهانى ]

در بيابان توكّل منم آن خار يتيم * كه به صد خون جگر آبله پرورد مرا

* * *

چه حاجت است به رهبر كه گوشهء چشمش * كشد چو سرمه به خويش از هزار ميل مرا

* * *

نيست ز آن گوهر ناياب كسى را خبرى * چشم غوّاص تهىتر ز حباب است اينجا

* * *

به ساغر احتياجى نيست چشم نيم‌مستش را * كه مىجوشد مى از پيمانه چشم مىپرستش را

* * *

دايم ز نازكى است دل‌افگار شيشه را * خون مىچكد مدام ز گفتار شيشه را

* * *

چون ميان من و او دست دهد جمعيّت * كه به دست آمدنش مىبرد از دست مرا

گرچه چون آبله بر هر كف پا بوسه زدم * رهروى نيست در اين راه كه نشكست مرا

* * *

گر زند آتش به جان رويش چنين آيينه را * زود خواهد كرد خاكسترنشين آيينه را

* * *

ژاله‌ام ، هرگز ندارم تاب احسان كسى * آب گردم گر كسى از خاك بردارد مرا

* * *

عشقم چنان ربود كه دنيا و آخرت * افتاد چون دو قطرهء اشك از نظر مرا

* * *