تذكرهء نتائج الافكار ( فارسي ) — الصفحة ٤٤٣

[ 280 ] [ محمّد اسحاق شوكت بخارى ]

به صحراى غمش تنها نه من سرگشتگى دارم * كه همچون گردباد اينجا سر افلاك مىگردد

* * *

تن من بس‌كه پيكان‌ها ز زخم تيرها دارد * شكست استخوانم نالهء زنجيرها دارد

* * *

مانى چو نقش آن بت بدمست مىكشد * چون مىرسد به ساعد او ، دست مىكشد

* * *

فغان كه چرخ به بزمش چو شمع كشت مرا * امان نداد كه نظّاره را تمام كنم

* * *

زند موج خموشى آب و خاكم از سيه‌بختى * چو سيل بىصدا از كوهسار سرمه مىآيم

* * *

بس‌كه سرتاپاى من شد محو سرتاپاى تو * همچو فانوسم ز پيراهن نگاه آيد برون

* * *

سوى من گاهى كه مىآرد نسيم آواز او * افكنم از پرده‌هاى گوش پاانداز او

* * *

زلال گوهر از فوّارهء ياقوت مىجوشد * كند از آستين بيرون چو آن گلگون قبا دستى

رباعى

در دهر كسى كه ارجمندى دارد * عيبش مكن ، ار چه خودپسندى دارد

ازبس كروى فتاده ايجاد زمين * هركس به مقام خود بلندى دارد