تذكرهء نتائج الافكار ( فارسي ) — الصفحة ٤٣٣

[ 277 ] [ مولانا شاپور طهرانى ]

نمىگويم درآ در سينه ، يا در ديده مسكن كن * بيا هرجا كه بنشيند دلت ، آنجا نشيمن كن

* * *

تو بدجويى و من زان گونه مشتاق تماشايم * كه از بىطاقتى بر خويش مىپيچد نگاه من

* * *

مىكشم لخت‌جگر از چشم خون پالا برون * همچو صيّادى كه آرد ماهى از دريا برون

* * *

اى عشق ندانم چه بهارى تو ، كه هرگز * جز نخل ملامت نشود بارور از تو

رباعيات

جز غصّه فلك حوالهء ما نكند * جز لخت‌جگر نوالهء ما نكند

يك جرعه به ما نمىدهد ساقى دهر * تا خون به دل پيالهء ما نكند

و له

شب كآتش آه افسرم مىگردد * خونابه‌فشان چشم ترم مىگردد

هر لحظه پى زيارتم پروانه * مىآيد و بر گرد سرم مىگردد

و له

خواهد دل من كه جان فداى تو كند * خود را سپر تير بلاى تو كند

بگشاده دهان خويش و از روى نياز * زخم تو به دست من ، دعاى تو كند