تذكرهء نتائج الافكار ( فارسي ) — الصفحة ٤٣١

[ 277 ] [ مولانا شاپور طهرانى ]

پى مراد دل از جاى برنمىخيزد * كه بخت خفته سر اندر كنار من دارد

* * *

به دل بردن چه نسبت غمزه را با تار زلف او * كه چشم اين شيوه را صد بار نازك‌تر ز مو دارد

* * *

به قدر كار باشد رتبهء هركس كه در چشمش * هميشه فتنه بر پا است و مژگان صف‌نشين باشد

* * *

اسير آن سر زلفم كه مىدهد بر باد * هزار خانه چو يك تار مو بگرداند

* * *

آرزو خون دلم از حسرت ديدار كرد * عشق اگر اين است ، خواهد آرزو بسيار كرد

هيچ جرمى نيست در عالم ز غمّازى بتر * عشق معذور است گر منصور را بر دار كرد

* * *

امروز به ويرانهء من انجمنى بود * نظّارهء جان كندن خونين‌كفنى بود

* * *

در خواب رخش ديدم و حيرانيم افزود * كاين خواب نه شايستهء بخت چو منى بود

* * *

ز آه سردى كه سحرگه به چمن زد شاپور * بلبل از ناله زبان بست و گل از بوى بماند

* * *

روشن نشد ز آتش ما چشم خانه‌اى * همچون چراغ كور به ويرانه سوختيم

شاپور ! شمع عارض جانان چو برفروخت * پرواى جان نكرده ، چو پروانه سوختيم

* * *