تذكرهء نتائج الافكار ( فارسي ) — الصفحة ٤٣٠

[ 277 ] [ مولانا شاپور طهرانى ]

چه بخت است اينكه از گرد وجودم در خم زلفش * غبارى گر به صد تشويش ماند ، شانه مىريزد

* * *

نيم ، شاپور ! فارغ يك‌نفس از ضبط آه خود * كه گر غافل شوم ، آتش از اين ويرانه مىريزد

* * *

چو اشك حسرت افتادم ز چشم اعتبار خود * شوم گر موج ، طوفانم بگيرد در كنار خود

* * *

ز آه سينه‌سوز آراستم بزم حريفان را * چو شمع روشنم ، امّا نمىآيم به كار خود

* * *

زين شهر دو صد قافله راهى شد و شاپور * پابند متاعى است كه بازار ندارد

* * *

دلم ز تشنه‌لبى زد به تيغ او خود را * كسى فريب چنين هرگز از سراب نخورد

* * *

همنشين از هستيم جز شعله در بستر نديد * آنكه شب ديد آتشم ، امروز خاكستر نديد

* * *

شراب عشرتش در جام و با خود خلوتى دارد * كفش ساقى ، لبش مىكش ، چه بىغش صحبتى دارد

چه بزم است آن ، نمىدانم ، كز آنجا هركه مىآيد * لب پرشكوه مىآرد ، دل پرحسرتى دارد

* * *