تذكرهء نتائج الافكار ( فارسي ) — الصفحة ٤٢٩

[ 277 ] [ مولانا شاپور طهرانى ]

چون غنچه وانشد گره آرزو هنوز * با آنكه صد هزار گل از خاك من شكفت

* * *

به شوخى تو سوارى به صدر زين ننشست * تو تا سوار شدى ، فتنه بر زمين ننشست

* * *

صبحدم چهره‌ام اين غوطه كه در خون زده است * گل اشكى است كه بر ديده شبيخون زده است

* * *

عالمى از نكهت زلفى ز پا افتاده است * از كجا اين تحفه در دست صبا افتاده است ؟

* * *

شاپور ! پاسبان سحر شو كه در جهان * درهاى بسته باز شد از فتح باب صبح

* * *

ز سوز عشق او ، شاپور ! در دل آتشى دارم * كه گر ياقوت گيرم در دهان ، نابود مىگردد

* * *

بود بس پرتو حسن تو عالم را كه در بزمى * اگر يك شمع باشد كار صد پروانه مىسازد

* * *

به محنت خانهء عاشق چه شد گر يك‌نفس ماند * كه گل هم بهر بلبل گاه‌گاهى در قفس ماند

دلم ، شاپور ! ويران شد ز بىپروايى جانان * بلى ، ويران شود ملكى كه بىفريادرس ماند

* * *