تذكرهء نتائج الافكار ( فارسي ) — الصفحة ٤٢٧

[ 277 ] [ مولانا شاپور طهرانى ]

به سينه آتش مى تازه ساخت داغ مرا * كجاست گريه كه پرخون كند اياغ مرا

* * *

درون سينه از آن مانده جان خستهء ما * كه عاجز است ز پرواز پر شكستهء ما

* * *

چه طلعت است فروزنده آفتاب مرا * كه بسته راه نظر ديدهء پرآب مرا

مگر وزيد نسيمى به زلف او شاپور * كه همچو شعله فزون ساخت اضطراب مرا

* * *

ز بس پر كردم از عكس بتان آيينهء خود را * برهمن گشتم و بتخانه كردم سينهء خود را

* * *

نه تنها بىرخش دست غمم در گردن است امشب * كه بىاو مرگ با جانم به يك پيراهن است امشب

* * *

غفلت نگر كه آن دل‌نازك خبر نيافت * از ناله‌ام كه گوش كر آسمان پر است

* * *

جانم كه چو پروانه محبّت هنر اوست * در تن نفس سوخته‌ام بال‌وپر اوست

* * *

كوتاه كن اين ناله كه درد دل عاشق * با آنكه به گوشش نرسد ، درد سر اوست

* * *

از سرم تا سايه آن خورشيد تابان برگرفت * سايه‌وارم جسم زار از خاك نتوان برگرفت

* * *