تذكرهء نتائج الافكار ( فارسي ) — الصفحة ٤٢٦

[ 277 ] [ مولانا شاپور طهرانى ]

زيب پيراى كاشانهء سخندانى ، مولانا شاپور طهرانى ، كه اوّل « فريبى » تخلّص مىكرد ، بعد از آن به نام خود اختيار نمود . شاعرى خوش‌كلام است و ماهرى عالىمقام . در مراتب نظم كلامش به فصاحت و بلاغت آشنا و در اقسام سخن طبعش به نازك‌خيالى و خوش‌ادايى هم‌نوا . به تقريب تجارت دو بار وارد هندوستان گشته ، به حسن سلوك اعتماد الدّوله جهانگيرى كه با وى قرابت قريب داشت ، با نيل مرام به ولايت خود مراجعت نمود . صاحب ديوان است . خان آرزو نوشته : مثنوى شيرين و فرهاد آغاز كرده بود ، اتمام نپذيرفت ؛ لكن هر قدر كه هست با كيفيت و لطافت است .

آخر كار اوسط مائة حادى عشر رهنورد دار آخرت گشت . اين چند بيت از كلام پاكيزه‌اش ثبت افتاد :

ز خط زايل نگردد جان‌فزايى لعل جانان را * ز خاصيّت نيندازد غبارى آب حيوان را

* * *

شب‌ها پى سراى دل خود چراغ‌ها * در تنگناى سينه فروزم ز داغ‌ها

* * *

چنان ز شمع رخش روشن است محفل ما * كه ماه دام كند روشنى ز منزل ما

* * *

ز حسرت قد او مرد عاقبت شاپور * جز اين نبود ز نخل مراد حاصل ما

* * *

بعد از هزار ناز كه سويم به عشوه ديد * شرمنده ساخت بىخودى از روى او مرا

* * *

به دل درآ ، ز گذرگاه چاك سينهء ما * برون كن از دل خود مهر غير و كينهء ما

* * *