تذكرهء نتائج الافكار ( فارسي ) — الصفحة ٤٢٥

[ 276 ] [ شرف الدّين حسن حكيم شفايى اصفهانى ]

چون مو كه بر آتش نهى نور نظر پيچد به خود * هرگه تماشا مىكنم ، آن روى آتشناك را

* * *

نمىدانم چه گرمى كرده‌اى با دل نهان از من * كه چون غافل شوم از وى ، دوان سوى تو مىآيد

شفايى را تمامى عمر در كوى تو مىبينم * به كويت مىرود ، يا از سر كوى تو مىآيد

* * *

امروز نپرداخت به ما داور محشر * اين قصّهء جانسوز به حشر دگر افتاد

* * *

پرستارى ندارم بر سر بالين ، نه غم‌خوارى * مگر آهم از اين پهلو به آن پهلو بگرداند

* * *

ديدى كه خون ناحق پروانه شمع را * چندان امان نداد كه شب را سحر كند

* * *

من نمىگويم كه بس ، امّا تو خود انصاف كن ! * يك زخم و الماس اين‌همه ، يك جان و آزار اين‌قدر ؟ !

* * *

هلاك نرگس مخمور و مست ناز توام * ز پا فتادهء شمشاد سرفراز توام

* * *

در دل درآ ، تفرّج دل‌هاى داغ كن * از خانه چون ملول شوى ، سير باغ كن

* * *

نيم در آشنايى كم ز سنگى * كه نالان مىشود دور از فلاخن