تذكرهء نتائج الافكار ( فارسي ) — الصفحة ٤٠٧

[ 260 ] [ حكيم صديق سخنور بلگرامى ]

آسمان هرگز دل اهل وفا را خوش نكرد * كار او در بىوفايى چون دل‌آزار من است

* * *

ساقيا ! فصل گل آمد ، عيش در بستان خوش است * مىكشان را روى گل با نغمهء دستان خوش است

* * *

اشك خونين ز سراپردهء دل * مىرسد ، موسم گل‌كارىهاست

در شب هجر خيال رخ دوست * سرمهء ديدهء بيدارىهاست

يك جهان ناز و هزاران عاشق * روزبازار گرفتارىهاست

* * *

فصل بهار گل مرا بوى ز يار مىدهد * غنچه نشان از لب لعل نگار مىدهد

* * *

حسرت دوريت از ديدهء من خواب ربود * اين‌قدر شد كه به خميازه هم‌آغوشم كرد

* * *

بلبلا ! آنكه تو را نغمه‌سرا كرد ، مرا * در چمن قمرى آن سرو قباپوشم كرد

* * *

ناز را رخصت بيداد مده ، اى طنّاز ! * كه دل سوخته آهنگ رميدن دارد

شكوه از دست تو هرجا نتوانم كردن * زارى من به سر كوى تو ديدن دارد

آنچه خون از غم هجران تو خوردم عمرى * اين زمان از مژه آهنگ چكيدن دارد

دست بر چاك گريبان زدى و دانستم * صبح اميد من امروز دميدن دارد

طبّاخ نظم‌گستر ، حكيم صديق سخنور كه اصلش از بلگرام است ، أبا عن جدّ خدمت