تذكرهء نتائج الافكار ( فارسي ) — الصفحة ٤٠٣

[ 256 ] [ محمّد افضل سرخوش شاه‌جهان‌آبادى ]

يافتم از خاكسارى ره به‌سوى يار خويش * در به رويم وا شد از افتادن ديوار خويش

* * *

ز بيم محتسب كى جام مى را پاك مىريزم * كه مىريزد دلم گر جرعه‌اى بر خاك مىريزم

* * *

ز بس سعى دگر هر گام در راه فنا دارم * چو برق از گرمى رفتار آتش زير پا دارم

* * *

مردم از حسرت ، به پيغامى دلم را شاد كن * اينكه مىگفتى فراموشت نسازم ، ياد كن

* * *

ز آبادى فزايد شور سودا در دماغ من * سواد شهر مشك سوده افشاند به داغ من

* * *

نباشد بىفروغ حسن جسم خاكسار من * به رنگ سرمه نورى هست پنهان در غبار من

* * *

شكفت غنچهء دم در چمن برخيز * گره‌گشايى فيض سحر تماشا كن

* * *

مزاجش تاب شور نعرهء مستان كجا دارد ؟ * كه برهم مىشود از قلقل مينا دماغ او

* * *

چنان بشكست رنگ گل ز حسن دلرباى او * كه مرغان چمن كردند پرواز از صداى او

* * *