تذكرهء نتائج الافكار ( فارسي ) — الصفحة ٣٩٩

[ 256 ] [ محمّد افضل سرخوش شاه‌جهان‌آبادى ]

تيز مىسازد به قتل عاشقان شمشير را * اين‌قدر هم رحم زو بسيار مىدانيم ما

* * *

چنان بگداخت شرم جلوهء حسن تو گلشن را * كه مىگردد رگ گل همچو خس بر روى آب اينجا

* * *

فسون حيرت حسن تو تا مهر خموشى شد * بود از بوى گل يك پرده نازك‌تر فغان ما

* * *

ز پا افتاده پيش خاكساران آبرو دارد * زمين از بهر هر نقش قدم خالى كند جا را

* * *

ملامت خانه‌زاد كوچهء زنجير سودايم * مجو در هند شهر عافيت آرامگاهم را

دمى گر بر سرم آن شاه خوبان بگذرد سرخوش * نمايد سايهء بال هما روز سياهم را

به مرگ از دست تشويش جهان داريم آرامى * رگ خواب فراغت گشته بر تار كفن ما را

* * *

آوازهء حسنت شده از ناز دو بالا * چون نغمه كه لطفش شود از ساز دو بالا

تمكين تو فرياد مرا داد رسايى * در كوه بود نشئهء آواز دو بالا

* * *

سوزد ز داغ هجر تو سر تا به پاى من * گر حال ما چنين گذرد بىتو ، واى ما

* * *