تذكرهء نتائج الافكار ( فارسي ) — الصفحة ٣٩٥

[ 253 ] [ ميرزا جلال الدّين سيادت لاهورى ]

ز پيكان خدنگش بس‌كه دارد رخنه اعضايم * مشبّك سايهء من بر زمين چون دام مىافتد

* * *

به شاهراه فنا رهنماى خويشتنم * به‌سان شمع در اين ره عصاى خويشتنم

رباعيات

عشق تو كه ديوانه برآورد مرا * از خويش چو بيگانه برآورد مرا

آشفتهء صد راه چو دود مجمر * سوداى تو از خانه برآورد مرا

و له

با خود گلى از باغ سلف نيست تو را * بويى ز بهار « من عرف » نيست تو را

شرمت بادا ! كه از نشان مردان * جز خصيه و آلتى به كف نيست تو را

و له

خوش‌حال نشد خاطر غمناك مرا * درمان نپذيرفت دل چاك مرا

جز غنچهء آن گل كه برآيد ز دلم * كس مشت گلى نريخت بر خاك مرا

و له

زين هستى نيك و بد بهشت دگر است * كار همه در گشاد و بست دگر است

سرگشتگى ستارهء طالع ما * چون شعله حواله‌اى به دست دگر است

و له

گردد اميد كامل از موى سپيد * بسيار شود حرص دل از موى سپيد

چون رشته كه از پنبه برون مىآيد * طول امل است حاصل از موى سپيد