تذكرهء نتائج الافكار ( فارسي ) — الصفحة ٣٩١

[ 249 ] [ سعيدى سرمد كاشانى ]

قرار يافت . هرگاه كه او را به مقتل بردند ، اين بيت بر زبان راند :

سر جدا كرد از تنم شوخى كه با ما يار بود * قصّه كوته گشت ، ور نه دردسر بسيار بود

القصّه ، اين واقعه در سال چهارم جلوس عالم‌گيرى سنهء اثنين و سبعين و ألف رو داده .

مزارش متّصل جامع مسجد شاه‌جهان‌آباد واقع گشته . از كلام پرذوق اوست :

عمرى است كه آوازهء منصور كهن شد * من از سر نو جلوه دهم دار و رسن را

* * *

گرم عتاب چون شود ، ديده بپوشم از رخش * پرده كشند مردمان چون شود آفتاب گرم

رباعيات

جز مهر تو در دل نپذيرد ، چه كند ؟ * دامان تو را اگر نگيرد چه كند ؟

سرمد سگ تو ، بندهء تو ، عاشق تو * گر بر سر كوى تو نميرد ، چه كند ؟

و له

سرمد ! غم عشق بوالهوس را ندهند * سوز پر پروانه ، مگس را ندهند

عمرى بايد كه يار آيد به كنار * اين دولت سرمد همه‌كس را ندهند

و له

سرمد ! اگرش وفاست ، خود مىآيد * ور آمدنش رواست ، خود مىآيد

بيهوده چرا در طلبش مىگردى * بنشين ، اگر او خداست ، خود مىآيد

و له

سرمد كه ز جام عشق مستش كردند * بالا بردند و باز پستش كردند

مىخواست خداپرستى و هشيارى * مستش كردند و بت‌پرستش كردند

و له

سرمد ! غم دوست را به شادى ندهى * دردى اگرت رسد ، منادى ندهى