تذكرهء نتائج الافكار ( فارسي ) — الصفحة ٣٧٠

[ 237 ] [ زراتشت پور بهرام پژدو ] « 1 »

يكى دانستن ايزد قادر پاك * نهادن پيش او رخساره بر خاك

همه هستى از او ديدن سراسر * پس از جان مهربان بودن به دو بر

بدىها ناپسنديدن كسان را * هميشه كار سازيدن روان را

نرفتن يك‌قدم بىامر يزدان * قدم بر جاى بودن همچو مردان

نگشتن چون قدم سستان به هر باد * به‌سان كوه بودن سخت‌بنياد

كند قبله بهين جمله گوهر * كه هست از خاك و آب و باد برتر

بكوشد تا بدارد آخش جان را * نكو فرمان و روزىبخش جان را

به دين به كيومرث گزيده * وز او تا يزدجرد دين رسيده

در آن ايّامشان بنگر كه چون بود * كه هردم عيش و آبادى فزون بود

بخوان در شاهنامه تا بدانى * كه چون بوده است دوران كيانى

ز داد و عدل و خوبىّ و ديانت * ز مهر و شفقت و لطف و امانت

ز آبادانى و نيكىّ و شادى * ز جود و بخشش اكرام و شادى

جهان بد چون بهشت آباد زيشان * كنون گشته است چون دوزخ پريشان

نمونه‌هايى از اشعار زراتشت‌نامه در احوال مردم ايران در آن روزگار :

يزشهاى يزدان ندارند ياد * دگرگونه گردد همىدون نهاد

نه نوروز دانند و نه مهرگان * نه جشن و نه رامش ، نه فرورديان

كسى كو كند او به زشتى بسيج * نيايد از او دانش و مزد هيچ

ز بهر روان هركه فرمود يشت * پشيمان شد از گفت خود بازگشت

بسى مرد به دين پاكيزه جان * به رسم جد دين روند آن زمان

سپندار مذ برگشايد زبان * برون افكند گنج‌هاى نهان