تذكرهء نتائج الافكار ( فارسي ) — الصفحة ٣٥٢

[ 226 ] [ مير مبارك اللّه خان راغب بلخى ]

وقت كهول ، كرد گل توبه به باغ عمر من * ساغر باده را به خاك اين كف رعشه‌دار كرد

* * *

به بزم مىكشان زاهد چو جا كرد * سرانگشت ندامت را عصا كرد

* * *

در زلفت آهم از دل رنجور شد بلند * چون شعله‌اى كه در شب ديجور شد بلند

* * *

چسان شهيد تو را از طپش امان باشد * تبسّم تو نمك‌پاش زخم جان باشد

* * *

زلف وا كرده يار مىآيد * بوى مشك تتار مىآيد

سوخت دل را ز بس‌كه عشق كسى * اشك من چون شرار مىآيد

* * *

خط به گرد ذقنت ، وه چه تماشا دارد ! * لشكر زنگ به بحر آمده جويان نمك

* * *

كجا داند صدف پيوسته گوهر را نهان كردن ؟ * بريزد اشك آخر چشم گريانى كه من دارم

* * *

بهارى كرده گل از من ، سرت گردم ! تماشا كن * به هجرت از سرشك خونفشان خويش گل‌پوشم

چه گويم بىكسىهاى دم مرگ ، اى كمان‌ابرو ! * كه جز زخم خدنگت نيست دلجويى در آغوشم