تذكرهء نتائج الافكار ( فارسي ) — الصفحة ٣٢٤

[ 204 ] [ ميرزا عبد الرحيم خان خانان ]

مراحم و نوازشات سلطانى گرديد و اكبر پادشاه دخترش را به حبالهء نكاح شاهزاده دانيال درآورده ، پايهء اعتبارش برافزود و بعد رونق افروزى جهانگير پادشاه بر تخت سلطنت به خدمات لايقه مأمور بوده ، به ترقيات عظيمه سر عزّت و اعتبار به اوج افتخار كشيد .

آخر كار در سنهء خمس و ثلاثين و ألف در عمر هفتاد و دوسالگى سفر آخرت گزيد .

خان خانان در فضل و كمال منتخب زمانه بوده ، و از جود و نوال گوى سبقت از هم چشمان ربوده ، مزاج نكته‌سنج و دقيقه‌رس داشت و در تركى و فارسى و هندى تصانيف خود گذاشت . كلامش بىنظير و اشعارش دلپذير است . بيتى چند از آن ثبت افتاد :

شمار شوق ندانسته‌ام كه تا چند است * جز اين‌قدر كه دلم سخت آرزومند است

نه زلف دانم و نى دام ، اين‌قدر دانم * كه پاى تا به سرم هرچه هست ، در بند است

* * *

به جرم عشق توام مىكشند و غوغايى است * تو نيز بر لب بام آ ، كه خوش تماشايى است

* * *

غمت مباد ، چه مىپرسى از حكايت من * دل تو طاقت اين گفتگو كجا دارد ؟

* * *

بهاى خون من و خون بهاى صد چو من است * كه من به خون طپم و قاتلم نظاره كند

* * *

نيم فضول كه جويم وصال همچو تويى * بس است همچو منى را خيال همچو تويى