تذكرهء نتائج الافكار ( فارسي ) — الصفحة ٣٠٦

[ 190 ] [ مير رضى دانش مشهدى ]

ما به ذوق گريهء مستى در اين بزم آمديم * مى بده ، ساقى ! به قدر آنكه چشمم تر شود

* * *

چنين مست از شبيخون گلستانى كه مىآيى * كه بوى خون گل از دامن پاك تو مىآيد

* * *

چنان از قيد اين صيّاد آزادى هوس باشد * كه پرواز بلندم تا لب بام قفس باشد

* * *

به پاى گلبنى از آشيان مىافكنم خود را * كه ترسم برگ گل بر خاك ريزد تا پرم رويد

* * *

به دام اضطراب آن ناتوان مرغم كه مىماند * ز من مشت پرى تا بر سرم صيّاد مىآيد

* * *

سوختيم و جوهر ما بر كسى ظاهر نشد * چون چراغان شب مهتاب بىجا سوختيم

* * *

متاب رخ نفسى تا به حال خود باشم * چو عكس آينه ما زنده از نگاه توايم

* * *

روز وصل تو گم كنم خود را * نو به دولت رسيده را مانم