تذكرهء نتائج الافكار ( فارسي ) — الصفحة ٢٨٢

[ 185 ] [ مولوى مصطفى عليخان خوش‌دل ]

پيچيده هواى تو ز بس در نفس ما * لبريز فغان است چو نى هر نفس ما

* * *

دخت رز خواستيم و رسوايى * پير منع داد در جهيز مرا

* * *

بىرديف آمده در محفل رندان امشب * محتسب را ز خطر قافيه تنگ است اينجا

* * *

دوست مىدارم سرشك لاله‌رنگ خويش را * شسته‌ام زين آب دلق نام و ننگ خويش را

بر سر كوى تو پيدا كرده‌ام شور جنون * كن مقابل با من آن دل همچو سنگ خويش را

در غم لاغر ميانان هر رگ من تار شد * مىنوازم دم‌به‌دم ز آن تار چنگ خويش را

* * *

غمت ربوده چنان طاقت و توان مرا * كه كرده است گره در گلو فغان مرا

هماى ظلم بتان بس بلندپرواز است * به زير خاك سپاريد استخوان مرا

* * *

سزد كه رخت كشم سوى بوستان تنها * بهار حسن به جوش است و آن جوان تنها

منم به كوى تو افتاده و بدان مانم * كه ره نديده بماند ز كاروان تنها

* * *

كردم از خون جگر ناوك او را سيراب * اهل دل شاد نمايند دل مهمان را

* * *