تذكرهء نتائج الافكار ( فارسي ) — الصفحة ٢٧٠

[ 177 ] [ ابو الحسن يمين الدّين امير خسرو دهلوى ]

دردى است در اين سينه كه بيرون نتوان داد * حيف است كه درد تو به اغيار بگويم

* * *

همسايه مى بسوزد و فرياد مىكند * ز آن ناله‌ها كه من پس ديوار مىكشم

روشن چو روز كرد بر آفاق سوز من * اين شعله كز جگر به شب تار مىكشم

* * *

من كشتهء هجر يار خويشم * درماندهء روزگار خويشم

* * *

ز هر موى تو بر دل بند دارم * دلم خون گشت ، پنهان چند دارم ؟

* * *

ايوان مراد بس بلند است * دردى به هوس رسيد نتوان

اين شربت عاشقى است ، خسرو ! * بىخون جگر چشيد نتوان

* * *

چه بلاست ز آن دو چشمت نگهى به ناز كردن * مژه را گشاده دادن در فتنه باز كردن

به جفات سر نهادم ، بكن آنچه مىتوانى * چه كنم ؟ نمىتوانم ز تو احتراز كردن

* * *

افتاده بودم در رهش ، بگذشت و گفتا : كيست اين ؟ * گفتند : بيمار غمت ، گفتا : نخواهد زيست اين

* * *