تذكرهء نتائج الافكار ( فارسي ) — الصفحة ٢٣١

[ 151 ] [ ملّا حيرتى تونى ]

والادستگاه از سر غضب درگذشته ، او را طلب ساخت و به افزايش و احترام وى پرداخت . پس از آن به كاشان رفته ، رخت اقامت در آنجا انداخت .

آخر كار در سنهء احدى و ستّين و تسعمائه كه جام حياتش لبريز شده بود ، شبى در عالم مستى از بالاخانه درافتاده ، جان داد . از اشعار آبدار اوست :

حيرتى ناله ز درد دل خود چندان كرد * كه دل يار به درد آمد و اغيار گريست

* * *

گه دل از عشق بتان ، گه جگرم مىسوزد * عشق هر لحظه به داغ دگرم مىسوزد

همچو پروانه به شمعى سروكار است مرا * كه اگر پيش روم بال‌وپرم مىسوزد

* * *

دل تاب در آن زلف گره‌گير ندارد * ديوانهء ما طاقت زنجير ندارد

* * *

مانده در زلف تو دل ، واى بر آن صيد ضعيف ! * كه به دام افتد و از خاطر صيّاد رود

* * *

نظر مكن سوى من در ميان خلق ، مباد * كه من ز هوش روم ، ديگران نظاره كنند

رباعى

اى آنكه دواى دردمندان از توست ! * ابر از تو به گريه ، غنچه خندان از توست !

هرچند مرا گناه بيش از پيش است * چشم كرمم هزار چندان از توست