تذكرهء نتائج الافكار ( فارسي ) — الصفحة ٢٠٥

[ 138 ] [ نور الدّين محمّد جهانگير پادشاه ]

فراست و كمال هوشمندى آن‌چنان در خاطر مبارك پادشاه جا يافته بود كه ما فوق خود ديگرى را از محلّت عاليات در عزّت و احترام بگذاشت ، بديهه به عرض رسانيد :

كليد ميكده گم گشته بود ، پيدا شد

و مورد تحسين و آفرين فراوان گشت . در بياض يكى [ از ] « 1 » ثقات اين چند بيت به نام بيگم موصوفه ديده ، در اينجا نگارش يافته :

از پنجهء من چاك گريبان گله دارد * وز گريهء من گوشهء دامان گله دارد

دامان نگه تنگ گل حسن تو بسيار * گلچين بهار تو ز دامان گله دارد

سنبل به چمن ، نافه به چين ، مشك به تاتار * از نكهت آن زلف پريشان گله دارد

ازبس‌كه به زندان غمش دير بماندم * زنجير به تنگ آمد و زندان گله دارد

گه بت‌شكنم ، گاه به مسجد زنم آتش * از مذهب من گبر و مسلمان گله دارد

در بزم وصال تو به هنگام تماشا * نظّاره ز جنبيدن مژگان گله دارد

آخر كار آن شاه جم‌جاه در سنهء سبع و ثلاثين و ألف در لاهور جان به جهان‌آفرين سپرد . اين چند بيت از طبع عالى اوست :

تر نگردد كام من گر هفت دريا دركشم * شربت ديدار بايد تشنهء ديدار را

* * *

( 1 ) . به قياس افزوده شد .