تذكرهء نتائج الافكار ( فارسي ) — الصفحة ١٩٥

[ 134 ] [ نور الدّين عبد الرحمن بن احمد جامى ]

در همه شهر يكى خانه نبينم كه در او * سر به زانوى غم از دست تو غمناكى نيست

* * *

بر من از دست تو هرچند كه بيداد رود * چون رخ خوب تو بينم ، همه از ياد رود

دل به آن غمزهء خون‌ريز كشد جامى را * صيد را چون اجل آيد ، سوى صيّاد رود

* * *

قدر جامى كه به جان مهر تو ورزد ، بشناس * پيش از آن روز كه بشناسى و سودى نكند

* * *

ديده را تا به زمين فرش نسازم ، مخرام * حيف باشد ز چنين پاى كه بر خاك رود

* * *

مريض عشق به كوى تو تا غبار نشد * ز ضعف تن نتوانست كز زمين خيزد

* * *

كدام پيرهن ناز دوخت شاهد گل * كه در هواى تو چون جيب غنچه چاك نشد ؟ !

* * *

بىروى تو نالد دل از اين سينهء صد چاك * چون مرغ قفس كز غم گلزار بنالد

* * *

گفتم نكنم ميل جوانان چو شوم پير * فرياد كه چون پير شدم ، حرص فزون شد

* * *