تذكرهء نتائج الافكار ( فارسي ) — الصفحة ١٩٤

[ 134 ] [ نور الدّين عبد الرحمن بن احمد جامى ]

وه كه باز از كف من دامن مقصود برفت * يار دير آمد و از پيش نظر زود برفت

* * *

خواهم از رشك قبا جامهء جان چاك زدن * كه چرا قدّ تو را تنگ در آغوش گرفت

* * *

پرتو شمع رخت عكس بر افلاك انداخت * قرص خورشيد شد و سايه بر اين خاك انداخت

* * *

نكهت گل را چه كنم ، اى نسيم ! * بويى از آن پيرهنم آرزوست

زيستنم با تو ميسّر مباد * بىتو اگر زيستنم آرزوست

* * *

بندهء عشق شدى ، ترك نسب كن ، جامى ! * كه در اين راه فلان ابن فلان چيزى نيست

* * *

شكر فيض تو چمن چون كند ، اى ابر بهار ! * كه اگر خار ، و گر گل همه پروردهء توست

* * *

چرخ را ، جامى ! نگون دان گر مى عشرت تهى است * باده از جام تهى جستن نشان ابلهى است

راه بس باريك و شب تاريك و دزدان در كمين * بىدليلى عزم ره كردن ، دليل بىرهى است

* * *

بيچاره عاشق تو كه با درد انتظار * شد در رهت غبار و هنوزش هواى توست

* * *