تذكرهء نتائج الافكار ( فارسي ) — الصفحة ١٨٤

[ 131 ] [ مير مهدى حسينى ثاقب مدراسى ]

يك‌سخن از رنگ خود پيش لب تو گل نكرد * گرچه باشد صد زبان در پرده پنهان غنچه را

لعل تو خندان شود ، گر خون ببارد چشم من * بشكفاند گريهء ابر بهاران غنچه را

نقد را هركس كه دارد ، باعث اندوه اوست * كرد ، ثاقب ! جمع زر آخر پريشان غنچه را

* * *

از بهر جمع زر چو شود آرزو مرا * افتد به‌سان كيسه رسن در گلو مرا

* * *

ز سوز فرقت آن يار گل‌بدن ، ثاقب * چو عندليب جدا گشته از چمن مىسوخت

* * *

قانع آن‌كس كه به قسمت چو صدف مىباشد * نغمه‌اش چون در يك‌دانه به كف مىباشد

* * *

ز جوش عشق چون منصور بگذشتم ز سر آخر * بلى ، سرپوش بردارد چو مى ، پرزور مىگردد

* * *

تمنّاست يك‌بار تيغ تو بوسم * اگر بر تنم سر نباشد ، نباشد

* * *

بشكست دلم ز آن نگه گرم و صدا نيست * اين شيشهء نازك چو حباب است ، ببينيد