تذكرهء نتائج الافكار ( فارسي ) — الصفحة ١٢١

[ 78 ] [ حاجى لطف على آذر اصفهانى ]

كلامش يك‌قلم درد و سوز دارد ، و اشعارش سرتاسر جگردوز . در سنهء اربع و عشرين و مائة و ألف قدم در دايرهء شهود نهاده و اواخر مائة ثانى عشر صرصر اجل چراغ حياتش را به باد فنا داده . چند شرر از آتش‌زار طبع اوست :

دم آخر شدى دمساز چون من ناتوانى را * مرا گر زنده كردى ، كشتى از رشكم جهانى را

* * *

قوّت پرواز ، اى صيّاد ! چون سوى تو نيست * آن‌قدر نالم كه سوى آشيان آرم تو را

* * *

تا كى ز جفا رانيم از كوى خود ، اى كاش ! * جاى دگرم بود كه نايم دگر آنجا

* * *

به من كه در قفس افتاده‌ام ، نمىدانى * چگونه مىگذرد ، اى هم‌آشيان ! تنها

* * *

شب به گوشت چو رسد نالهء مرغان اسير * نالهء بىاثر از مرغ گرفتار من است

* * *

شد آشكار ز كم‌ظرفى حريفان راز * و گرنه پير مغان آنچه گفت ، پنهان گفت

رباعى

مرا عجز و تو را بيداد دادند * به هركس آنچه بايد داد ، دادند

گران كردند گوش گل ، پس آن‌گاه * به بلبل رخصت فرياد دادند

* * *

مترس ز آه شهيدان كه ساكنان سپهر * گشاده دست تو ، درهاى آسمان بستند