تذكرهء نتائج الافكار ( فارسي ) — الصفحة ١٢

محمّد قدرت اللّه گوپاموى و خاندان او

وقت سحر چو ، اى گل ! خندان برآمدى * صد چاك كرد صبح گريبان خويش را

* * *

نشد ز روز ازل جز غمت حوالهء ما * بود ز خون جگر باده در پيالهء ما

فغان كه صحبت او بر دلم بلا آورد * شكست آخر از آن سنگ آبگينهء ما

* * *

دو چشم مست خود را سرمه‌سان چون مىكنى ظالم * كه تيغ تيز كى محتاج مىباشد فانى را

از تلاطم‌هاى بحر چشم من ترسيدنى است * غرق خون روزى كند اين چشم طوفانى را

* * *

طرفه جايى كه نشست من و توست * دامن عيش به دست من و توست

منزلت در دل و دل‌بستهء زلف * زلف مشكن كه شكست من و توست

* * *

رخت چو رونق بازار نوبهار شكست * به چشم بلبل شيدا هزار خار شكست

چكيده بادهء خون جگر ز ساغر چشم * چو شيشهء دلم آن شوخ مىگسار شكست

* * *

بس اشك شرربار كه از چشم ترم ريخت * مژگان ز دو چشمم همه تن آبله‌پوش است

* * *

قدرت سرى كه داشت به قربان تيغ او * افكند و خوش نشست كه بارى به دوش داشت

* * *