رجال و مشاهير اصفهان ( الاصفهان ) ( فارسي ) — الصفحة ٥٦٠

مير ابو القاسم فندرسكى حسين موسوى

و عرفان است و كتيبه‌اى به خط مير عماد در اطراف يكى از حجرات آن ترسيم شده [ است ] .

مير را قصيده‌اى است معروف كه به حكم : « المرء مخبوء تحت لسانه » بهتر از افسانه‌هاى سابقه ، فضائل او را ظاهر مىسازد :

چرخ با اين اختران ، نغز و خوش زيباستى * صورتى در زير دارد هرچه در بالاستى

صورت زيرين اگر با نردبان معرفت * بر رود بالا ، همان با اصل خود يكتاستى

اين سخن را درنيابد هيچ فهم ظاهرى * گر ابونصرستى و گر بو على سيناستى

جان اگر نه عارض استى زير اين چرخ كهن * اين به دنيا نيز دايم ، زنده و برپاستى

هرچه عارض باشد ، آن را جوهرى بايد نخست * عقل بر اين دعوى ما شاهدى گوياستى

مىتوانى گر ز خورشيد اين صفت‌ها كسب كرد * روشن است و بر همه تابان و خود تنهاستى

صورت عقلى كه بىپايان و جاويدان بود * با همه ، هم بىهمه ، مجموع و هم يكتاستى

و بيان مطالب اين قصيده را به‌عنوان شرح بعضى كتاب مستقل ساخته‌اند ، و نظير اين قصيده از ناصر خسرو علوى ، مطلعش اين است :

چيست اين خيمه كه گويى پرگوهر درياستى

و هم شاه نعمت اللّه [ ولى ] دارد :

در دوعالم چون يكى دارندهء اشياستى . . . الخ