رجال و مشاهير اصفهان ( الاصفهان ) ( فارسي ) — الصفحة ٥٥٢

مير عماد قزوينى ملقّب به عماد الملك

ز چيست گاهى هنر را نمىكنى تمييز * تو نيز نه به هنر در زمانه ممتازى ؟

به‌سوى من تو به بازى نگه مكن كه به كلك * دلم به گيسوى حوران همىكند بازى

اگرچه تلخ بود ، يك‌سخن ز من بشنو * چنان‌كه او را دستور جان خود سازى

تو اين سپر كه ز دنيا كشيده‌اى بر روى * به روز عرض مظالم چنان بيندازى

كه از جواب سلامى كه خلق را با تو است * به هيچ مظلمهء ديگرى نپردازى

دولتشاه سمرقندى در ذيل حالات ظهير الدّين فاريابى آورده كه چون ظهير از نيشابور به اصفهان رفت ، روزى نزد صدر الدّين عبد اللّطيف خجندى - قاضى القضات كه قاضى اصفهان بود - رسيد و از او التفات شايسته نديد ، قطعه فوق را بديهتا گفت و به دست قاضى القضات داد . بدين قرار اصل اشعار از ظهير [ الدّين ] فاريابى است .

بالجمله چون اركان دولت ، شاه را نسبت به او بىميل ديدند ، آن‌ها هم با او اظهار بىميلى كردند .

عمده مكتوبى براى آن‌ها فرستاد كه نوشته بود :

هنر چه عرض كنم بر جماعتى كه ز جهل * ز بانگ خر ، نشناسند نطق عيسى را

مرا اگر ز هنر نيست راحتى ، چه عجب * ز رنگ خويش نباشد نصيب جنّى را