رجال و مشاهير اصفهان ( الاصفهان ) ( فارسي ) — الصفحة ٥٥١

مير عماد قزوينى ملقّب به عماد الملك

حضور شاه فرستاد :

ز روزگار ، مرا قصه‌ها بسى است كه نيست * مجال آنكه كنم شمه‌اى از آن تقرير

ز پشتىِ كرمت كردم اين عتاب كه او * مشير محرم من بود اندرين تدبير

اگرچه رسم بزرگى ، تو خودشناسى ، ليك * بگويمت سخنى ، آن ز من به خورده مگير

كسى كه بر سر احرار ، سرورى جويد * روا ندارد در حق من چنين تقصير

بعد از چندى باز اين اشعار را براى شاه فرستاد :

جواهرى كه به مدح تو نظم مىكردم * بدل شد از خنكى تو ، سرد چون ژاله

چه سودم از يد و بيضا ، چو تو نمىدانى * بيان صحبت موسى ز بانگ گوساله

يكى از اين حركتهات اين بود گاهى * فروبرى به زمين نام و ننگ صدساله

شاه‌عبّاس بعد از خواندن اين اشعار زهرآگين ، چشم محبّت از او پوشانيد تا آنكه باز مير عماد قطعهء ذيل را در طى مكتوبى جهت شاه فرستاد :

بزرگوارا دنيا ندارد آن عظمت * كه هيچ‌كس را در وى رسد سرافرازى

شرف به علم و عمل باشد و تو را همه هست * بدين نعيم مزوّر چرا همىنازى