رجال و مشاهير اصفهان ( الاصفهان ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٧٣

زرگر اصفهانى

خواستم تا نكشم رنج شب هجران را * روز وصل تو به پاى تو سپردم جان را

من كه در حكم توام از چه كنى آزادم * خواجه آزاد كند بندهء نافرمان را

به خدنگى زدى و جان سپارم تا حشر * اگر از سينهء من برنكنى پيكان را

ننگم از سلطنت آيد به گدايىّ درش * زان كه اين مرتبه زرگر نبود سلطان را

و نيز :

هركه خرّم ز جهان نيست ، جهان خرّم از اوست * هركه بگذشت ز عالم ، همهء عالم از اوست

آدمى راست شرافت ز ملك بيش وليك * اين شرافت كه تو بينى همه با آدم از اوست

و نيز از اوست :

از قد تو اى بلندقامت * كوته شده قصهء قيامت

تا در ره عشق تو نشستم * برخاستم از ره سلامت

زرگر اصفهانى

زرگر اصفهانى

اسمش شيخ نجيب الدّين رضا ، ارادت به شيخ محمّد على مؤذن خراسانى از مشايخ سلسلهء ذهبيه داشته ، خود او هم از مشايخ آن سلسله است . نقل شده هفت ديوان در حقايق داشته ، و امّى بوده . وفاتش در سنهء هزار و هشتاد و پنج در اصفهان بوده از اوست :

شمع و چراغ همه ، روشن از اوست * بوى خوش هر گل و گلشن از اوست