رجال و مشاهير اصفهان ( الاصفهان ) ( فارسي ) — الصفحة ١٧٣

بدر الدّين جاجرمى

و نيز :

دل به شكنج زلف تو رفت و خبر نشد از او * مرغ به شب ، ولى كند گم ره آشيانه را

و نيز :

تا لب چشمهء حيوان لبت در ره دل * خطرى هيچ به‌جز چاه زنخدان تو نيست

و نيز :

گريزد صيد وحشى هركجا صياد را بيند * دل من نيست صيدى كز پى صياد برخيزد

بدر الدّين جاجرمى

بدر الدّين جاجرمى

اصلا اهل خراسان و در اصفهان نشو و نما يافته ، خواجه شمس الدّين صاحب ديوان بر او التفاتى داشته ، در مراتب شاعرى شاگرد مجد الدّين همگر شيرازى است ، در گفتن شعر 44 ظريفه التزام مىسپرده . از اوست :

دنيا چو محيط است و كف خواجه نقط * پيوسته به گرد نقطه مىگردد خط

پروردهء او كه و مِه و دون و وسط * دولت ندهد خداى كس را به غلط

اين رباعى را در مدح خواجه شمس الدّين صاحب ديوان گفته ، صاحب ديوان هم نظما حواله سيصد برّه به او صله داده و نوشته :

سيصد برّه سفيد چون بيضهء بط * كو را ز سياهى نبود هيچ نقط

از گلّهء خاص ما نه از جاى غلط * چوپان بدهد به دست دارندهء خط