رجال و مشاهير اصفهان ( الاصفهان ) ( فارسي ) — الصفحة ١٦٢

پرتو ، ميرزا على رضا

مىرفت . از اوست :

چنان در پاى خم افتاده ديدم مست ، پرتو را * كه روز حشر هم نتواند از ميخانه برخيزد

و نيز :

بس دليران قوىپنجه كه در مقتل عشق * پيش شمشير محبت سپر انداخته‌اند

و نيز

بحيرتم كه چه كيفيتى است در چشمش * كه از نگاه ، به مغزم پراكند افيون

و نيز :

اگه عقلِد منم بِزگر از اين كار * كُ كار عاشقى كاريست دشخار

تو كُ فقا گلى بَلكى كُ بِىتِر * بِ شد گفتم نشين با هر خس و خار

هالا هوچى كُ هوچى اى رفيقه * كُ اهل كوچه دون هستن وِل‌انگار

لَبى مَرتابى اول شب يادِد هَس * كُ نَيزاشتم لگد بعلند اشيار

آسيّد ارباى مَم يُمِش كمك كرد * كُ طِبَش در غِزِل بنديس هموار

تو ميرايى كُ من دوسّى تو هسّم * اگِ نه من و چه با مشتى بىيار

در مطارحه با غزل خواجه گفته است :

اى كه آشفتگى ما همه از موى تو بود * دل ما بود كه زنجيرى گيسوى تو بود

دوش از دوش تو آويخته آن حلقهء زلف * تا ميان تو كه باريك‌تر از موى تو بود