رجال و مشاهير اصفهان ( الاصفهان ) ( فارسي ) — الصفحة ١٣٠

ربيع‌خان انصارى ( بهار )

برخيز ساقيا بده آن آب آتشين * تا آنكه خاك بر سر بوك و مگر شود

سرو از خجالتش سر خود افكند به زير * گر سوى باغ قامت او جلوه‌گر شود

رانم چو بر زبان صفت قند لعل او * گويى دهان من همه پر از شكر شود

از اشك چشم در غم هجران آن صنم * ترسم كنار خويش چو بحر خزر شود

پيدا از امر اوست وجود و عدم همى * بر حكم او مطيع قضا و قدر شود

غمگين مباش از غم هجرش بهار ، از آنك * روز وصال او ، غم عالم بدر شود

* * *

اى كه هردم به جگر مىزنى از مژگان تير * چه شود گر ببرم من ز لب لعلت تير

آن بت ماه جبين پرده برافكند ز رخ * تا كه از مهر فروزان ببرد يكسره تير

زلف پرچينش خوشبوىتر از نافه چين * چشم مخمورش برده است همه رتبه تير

آن‌چنان عشق رخش كرده مرا سرگردان * كه دوعالم شده پيش نظرم تيره و تير

اى سيه‌زلف صنوبر قد من ، رحمى كن * كه از آن موى ميانت شده‌ام همچون تير