رجال و مشاهير اصفهان ( الاصفهان ) ( فارسي ) — الصفحة ١١٧

ميرزا حسين خان اعورىزاده

تار تو ، سست و كار تو سخت است * راستى اين نشان بدبخت است

گر تو را هست كار محكم و كم * به كه كار زياد و نامحكم

عنكبوت است و كرم پيله و تار * مثل ما و اجنبى در كار

* * *

تا آشنا به زلف نمودى تو شانه را * در زير بار عشق تو داديم شانه را

چون مرغ در هواى تو پرواز مىكنم * چينم اگر ز خوشه وصل تو دانه را

همچون سمندر از تف آهم مگر شبى * آتش زند ز عشق تو اين آشيانه را

مجنون شدم ز جادوى چشم فسانگرت * اى ليلى زمانه بنه اين فسانه را

اطراف مهر روى تو بگرفته مشك ناب * يا ماه كرده هاله به شب گرد خانه را

بهر طوف كعبهء كوى تو از صفا * بوسند گلرخان ، حجر آستانه را

اى بار بد ز خسرو و شيرين مكن تو شور * مجنون‌صفت ز ليلى من خوان ترانه را

هركس كه نوشد آب حيات از لبان تو * بيند چو خضر زندگى جاودانه را

ترسم دلى كه مخزن مهر و وفاى تو است * سازى به تير غمزه هدف آن نشانه را