تذكرة الشعراء ( فارسي ) — الصفحة ٨٧

قصيدهء مسمّط

چندان گريستم ز فراقش كه بهر من * مرغ هوا و ماهى دريا گريستند

كوكب چو قطره‌هاى سرشك است بر فلك * در ماتمش ملائكه گويا گريستند

تا آفتاب عارض او در نقاب شد * از گريه چشم جملهء عالم خراب شد

اى افتخار طائفهء دين كجا شدى * وى ناصح ملوك و سلاطين كجا شدى

بودى تو رهنماى خلايق در اين جهان * ما را چنين گذاشته غمگين كجا شدى

شد تيره بىرخت چو شب تار ديده‌ام * اى نوربخش چشم جهانبين كجا شدى

آيين شرع از تو قوى بود روز و شب * اى بحر مكرمت به صد آيين كجا شدى

دل از روايح نفست جان همى گرفت * اين دم بگو به آن دم مشكين كجا شدى

خلقى ز يمن مقدم تو شادمان بدند * عالم وداع كرده در اين حين كجا شدى

عالم تو را به ديدهء خود جا همى كنند * اى خاك تيره ساخته بالين كجا شدى

در خون ديده غرق شدم از فراق تو * خواهد هلاك ساخت مرا اشتياق تو

كو آن‌كه از جمال تو دل را سرور بود * وز ديدن تو هرنفسى ، صد حضور بود

كو آن‌كه از شعاشع خورشيد عارضت * محنت‌سراى ديدهء ما پر ز نور بود

كو آن زمان كه لطف عميم جسيم تو * بخشندهء فيوض به نزديك و دور بود

كو آن حضور خاطر و كو آن صفاى وقت * عارى ز عيب و نقص و برى از قصور بود

اى ياد آن زمان كه به صد عيش و صد نشاط * شام و صباح ما ز حضور تو سور بود

ديوانه گشته بىرخ زيباى تو هردلى * كز وى مدام غصّه و محنت نفور بود

خوش ساعتى كه بهر نماز و نياز حق * از خانه‌ات به مسجد عالى عبور بود

اطوار جانفزاى تو چون ياد مىكنم * از خانه مىبرآيم و فرياد مىكنم

اى خاك شاد باش و مخور بعد از اين اسف * كاورده‌اى ز دهر عجايب دُرى به كف