تذكرة الشعراء ( فارسي ) — الصفحة ٧٤٦

[ « 336 » ] غازى قلندر

پسرى تعلّق خاطرى داشت . چنانچه مناسب اين معنا گفته است :

بيت :

پوست پوشم من نه غازى گوسفندم سر ببر * اى سرت گردم ترحّم شيوهء قصّاب نيست

با آنكه از خط و سواد حظّى نداشته ، امّا اشعارش عجايب دلپذير است و اين دو غزل از گفتار لطيف اوست :

غزل :

در آتشم دگر از محنت جدايى تو * به حال مرگ فتادم ز آشنايى تو

مرا جفاى تو بهتر ز مهربانى غير * به از وفاى بتان است بىوفايى تو

به يك كرشمه دل از دست من برون كردى * نديده‌ام به جهان كس به دلربايى تو

مجو خلاص از آن زلف خم‌به‌خم « غازى » * كه مشكل است ز بند چنين رهايى تو

غزل ديگر :

لب تشنهء تو مايل كوثر نمىشود * سرگرم بادهء تو مكدّر نمىشود

نسبت به اين گداى كمين التفات تو * قربان شوم كه هيچ مكرّر نمىشود

از يك نگاه گرم تو تا جان نمىدهم * مهر و محبّتم به تو باور نمىشود

« غازى » تويى كه خنجر قصّابت آرزوست * صيد ضعيف قابل خنجر نمىشود

له ايضا :

قصّاب ما به قيد حلال و حرام نيست * سر مىبرد اگر همه مرغ حرم بود

و اين رباعى او بسيار شهرت دارد :

رباعى :

دردا كه گل اميدم از باغ مراد * هرگز به مراد دل شيدا نگشاد

افسوس ز درد نامرادى افسوس * فرياد ز درد بينوايى فرياد