تذكرة الشعراء ( فارسي ) — الصفحة ٧١

رباعىها

صد شكر كه سررشتهء ايام حيات * پيوند به شصت و پنج گرديد امسال

* * *

چون عمر ز حدّ شصت و پنجم بگذشت * هرچند كه بود ضعف و رنجم بگذشت

در شصت و ششم كنون و بر من ز كرم * آن يار لطيف نكته‌سنجم بگذشت « 1 »

* * *

اى « مطربى » انديشهء دنيا تا كى * اين فكر دقايق و معمّا تا كى

در خانهء شصت و هفت ماندى يارا * مشغولى كار زشت و زيبا تا كى

* * *

اى « مطربى » امسال كه در سير و سفر * افتاد مرا به جانب بلخ گذر

در كشور شصت و هشت ديدم خود را * روزانه به منزلى و شب جاى دگر

* * *

ما سوى وطن ز بلخ چون باد شديم * از ديدن دوستان خود شاديم

در شصت و نهم رسيد چون عمر عزيز * غافل تا چند رو به هفتاد شديم

* * *

در آخر عمر چون خدا دولت داد * را هم به سوى خطهء لاهور گشاد

ديدار همايون جهانگير نمود * آن روز كه بود سال عمرم هفتاد « 2 »

* * *

صد شكر كه از لطف خداى ذو المن * رفتم سوى لاهور چو بادى به چمن

در مدت سير بود عمرم هفتاد * هفتاد و يكم بود رسيدم به وطن « 3 »

( 1 ) . مأخذ پيشين ، ص 66 - 68 . ( 2 ) . تذكرة الشعراى جهانگير ، ص 78 ، 93 ؛ خاطرات مطربى ، ص 66 . اين رباعى را وقتى جهانگير شاه از مطربى ، سن و سالش را پرسيده ، مطربى فورا سروده است . ( 3 ) . خاطرات ، ص 68 ؛ تذكرة الشعراى جهانگير ، ص 87 ، 94 .