تذكرة الشعراء ( فارسي ) — الصفحة ٦٥١

[ 275 ] [ شريفى سمرقندى ]

و از طرفين ابواب مراسلات را مفتوح گردانيده ، اشعار خوب در اسلوب جواب و سؤال مىفرستادند . نوبتى جناب شيخ اين رباعى را گفته ، از سمرقند به بخارا فرستاده بودند :

رباعى :

اى مظهر لطف ذو المنن خواجه حسن * ظاهر شده‌ايم گرچه ما در دو بدن

ما هردو به هم يكيم در عالم انس * گه در غلط افتم كه تويى يا خود من

و حضرت مخدومى ، در جواب شيخ چنين فرموده‌اند :

رباعى :

مشكين رقمت كه نامزد گشت به من * چون بوى اويس آمد از سوى قرن

هستى ملك الكلام در ملك سخن * تو خسرو و بندهء تو صد خواجه حسن

و اين غزل پرسوز نيز ، از گفتار دل‌افروز ايشان است :

غزل :

شمع و پروانه ز حال دل ما مىدانند * حالت سوخته‌ها سوخته‌ها مىدانند

به سگان در او راز نگويم چه كنم ؟ * سخن اهل وفا اهل وفا مىدانند

دردمندم ز خمار غم و بدحال ز هجر * آن دو لب درد مرا نيك دوا مىدانند

كار لطف است به اغيار و ليكن با من * بدل مهر و وفا جور و جفا مىدانند

شعر پرسوز « شريفى » تو ز احباب مپرس * حسب و حالى است كه آن را همه‌جا مىدانند

سنّ شريف ايشان ، به هفتاد رسيده بود كه در هندوستان ، طوطى روح پرفتوح ايشان ، قفس قالب را شكسته به پرواز آمد و نعش شريف ايشان را به سمرقند آورده ، در خانقاه عاليشأن ايشان مدفون ساختند .