تذكرة الشعراء ( فارسي ) — الصفحة ٥٨٧

[ « 237 » ] [ فيضى هندى ]

غزل :

من به راهى مىروم كانجا قدم نامحرم است * وز مقامى حرف مىگويم كه دم نامحرم است

خوشدلم گر ديدهء من شد سفيد از انتظار * كز پى ديدار جانان ديده‌ام نامحرم است

با خيال او نگنجد ياد خوبان در دلم * هركجا سلطان كشد حشمت حشم نامحرم است

اى اسير عشق طعن بىغمى بر من مزن * خلوتى دارم به ياد او كه غم نامحرم است

ما اگر مكتوب ننوشتيم عيب ما مكن * در بيان راز مشتاقان قلم نامحرم است

« فيضى » از بزم نشاط ما حريفان غلغلند * هركجا ما جام مىگيريم ، جم نامحرم است

و حضرت مخدومى ، اين غزل را جواب گفته بودند و سه بيت از آن در خاطر داشتم :

مىزنى اى دل دم از جايى كه دم نامحرم است * پا منه در محفلى كانجا قدم نامحرم است

پيش واجب كالعدم آمد وجود ممكنات * هست موجود آن‌كه در ذاتش عدم نامحرم است

چون « نثارى » از سفال فقر مىنوشيم مَى * زانكه در بزم حريفان جام‌جم نامحرم است

و مطلع اول مكتوب را ، اين‌چنين جواب گفته بودند كه مطلع :

اسرار دل اگر نكند آشكار خط * هرلحظه سوى تو بفرستم هزار خط

حل ساخته سياهى چشم و نوشته‌ام * مژگان قلم نموده پى اعتذار خط

از خامه و مداد « نثارى » مدد مخواه * مىگو دعاى دولت يار و گذار خط