تذكرة الشعراء ( فارسي ) — الصفحة ٥٧٤

[ « 229 » ] [ فتحى بخارايى ]

و اين دو بيت از قصيده‌اى است كه در همين معنا گفته :

مطلع :

جناب ريش فتح اللّه كافركيش بت‌پرور * قطاس استر است و معجر گاو و يلاو خر

چه ريش است اين‌كه گر بافنده از وى تار و پت سازد * شود كفتار را شلوار و غول ماده را چادر

و اين ابيات از آن جمله است كه دربارهء استر ملّا فتح اللّه گفته :

قطعه :

بهر گشت از خانه ملاى كتيب * چون‌كه شد بر استر گرجى سوار

هركه ديدش در ميان راه گفت * باز پيدا گشت مروان حمار

و له :

ملّا كه به ريش چون به چل بالا نيست * اين استر او جُعَل‌صفت حيوانى است

غلطاند ز پشت خويشتن ملّا را * استر منهش نام كه گُه غلطانى « 1 » است

و جناب ملا فتح اللّه ، در تقابل هجوهايى كه در شأن استر او واقع شده ، اين قطعه را جواب گفته ، به ملّا مشفقى ارسال نموده :

قطعه :

چشم تو چون بر استر من مىفتد روان * هرچه به خاطرت همه از ياد مىرود

با خود مقيّدى تو و او مطلق العنان * هرجا كه قصد مىكنم آزاد مىرود

سى سال هجو مىكنى اى مشفقى و او * يك گوز مىزند همه بر باد مىرود

و نيز مولانا فتحى در هجو مولانا مشفقى فرموده :

اى مشفقيك نه با تو پرداخته‌ام * با استر خود تو را قرين ساخته‌ام

او گوز همىزند تو مىگويى شعر * او را به تو در بديهه انداخته‌ام

( 1 ) . گرچه در اصل : « كوه » است كه به نظر مىرسد آنچه كه در متن گذاشته‌ايم صحيح باشد .