تذكرة الشعراء ( فارسي ) — الصفحة ٥٧٢

[ « 228 » ] فگارى سمرقندى

مشفقى انصاف داده قسم ياد كرده كه در اين عصر هيچ‌كس مانند ملّا فگارى اشعار پاكيزه نمىگويد . طبع خوب داشت و اين غزل و مطلع را به جهت يادگار نوشته ، به فقير داده بود :

غزل :

اى بر گلت ز سنبل مشكين گره‌گره * وى طرّهء تو خم‌خم و چين‌چين گره‌گره

بگشاى لب به پرسش من كز غم تو بست * خون در درون اين دل غمگين گره‌گره

بنگر عذار و طرّهء ساقى دلا كه باز * گل گل شد آن ز تاب مى و اين گره گره

زلفت كه حلقه‌حلقه زده سر به دور گل * دام بلاست بهر دل و دين گره‌گره

باز آن كمند زلف دو تا را گره مزن * در رشته‌هاى جان كسان بين گره‌گره

لب بسته‌ام ز حال دل و قطره‌قطره خون * مىآيد از دو چشم جهان‌بين گره‌گره

صد عقده در دلم چو « فگارى » بماند از او * تا زد بر ابروان خود از كين گره‌گره

مطلع :

سايه به زمين از قد دلدار فتاده * يا سرو سهى در قدم يار فتاده « 1 »

مطلع :

نمىخواهم كه از دل آه دردآلود برخيزد * مباد از آتش پنهانى من دود برخيزد

( 1 ) . در نشتر عشق اين مطلع به اين صورت آمده است : سايه به زمين از قد دلدار افتاد * يا سرو سهى در قدم يار افتاد