تذكرة الشعراء ( فارسي ) — الصفحة ٥٣٣

[ « 204 » ] نظيرى مشهدى

گه عوامى « 1 » را شبيه از خلق پيغمبر دهد * گه بخيلى را نظير حاتم طايى كند

از براى جامهء خرسيرتان از درّ نظم * رشته اندر سوزن اعجاز عيسايى كند

با ارسطوفطرتى از شومى دنياى دون * ابلهى را ذو فنون ملك دانايى كند

دهر اگر زين‌گونه دارد تلخكامم دور نيست * طوطى طبعم اگر ترك شكرخايى كند

تا به كى فاضل بود خاموش در صفّ نعال * ابله اندر صفّ مجلس مجلس‌آرايى كند

پس همان بهتر كه از راه توكل فطرتم * رو به درگاه شه اقليم دانايى كند

وارث ملك امامت پيشواى ملك دين * آن‌كه در اقليم لطفش پشّه عنقايى كند

آن على نام محمد راى ، كز روى شرف * آسمان بر پايهء قدرش جبين‌سايى كند

اى تو بعد آن شهنشاهى كه در روز جدال * تيغ خونريزش چو قصد خصم‌فرسايى كند

صرصرى گر بگذرد بر قتلگاه دشمنش * جان به جاى خاك در چشم تماشايى كند

گر نسيمى از حريمش بگذرد در ملك چين * مشك پيش از خون شدن آهنگ بويايى كند

عكس تيغش گر فتد در جويبار ملك حسن * آبش اندر حلق چون شمشير برّايى كند

كحل رايت چون صلاى نوربخشى دردهد * از سُبُل چشم جهان‌بين كسب بينايى كند

گر ظفر مرغى است از عزم تو يابد بال و پر * ور هنر بازى است از دست تو گيرايى كند

دشت‌پيماى قدر را هركجا گويى رود * كارفرماى قضا را هرچه فرمايى كند

بس‌كه در عهد عطايت خوار شد خواهش سزد * گر زبان لكنت آيين ترك گويايى كند

گر خواص گرمى از اشيا ستاند حفظ تو * ماهى اندر تابهء تن ذوق‌آسايى كند

باز وقت آمد كه از طبع فسون پرواز من * مطلع ديگر ز تو آهنگ‌فرسايى كند

عشوه چون چشم تو را فرمان رعنايى كند * عقل هم جان مرا تعليم رسوايى كند

تا به كى در آرزوى وعدهء وصلت اجل * هرزمان در كشتنم غم را تقاضايى كند

بس‌كه غير از جستجويم ساغر رشكت دهد * بس‌كه چشمت عشوه در كار تماشايى كند

گر تو را جويم طلب بر خنگ حسرت زين نهد * ور تو را بينم گناهم غيرت‌افزايى كند

اى تو را خوبى كه با يادت چو گردم آشنا * خاطر فرمانبرم آغاز خودرايى كند

وى تو را رويى كه چون در جلوهء وامق شوى * از نگاهت عقل جذب شوق عذرايى كند

بر « نظيرى » رحم كن كز ساغر عرض نياز * خادمان شاه دين را باده‌پيمايى كند

( 1 ) . در نسخهء استنساخ شده : ( عوانى ) .