تذكرة الشعراء ( فارسي ) — الصفحة ٥٢١

[ « 202 » ] [ نذرى بدخشانى ]

استفسار مىنمود ، اين قطعهء اوحد الدين مستوفى سبزوارى ، به معذرت مىخواند :

قطعه :

همدمى مىگفت با اوحد در اثناى سخن * كاى تو واقف از رموز چرخ و راز آسمان

هم به استحقاق ملك فضل را مالك رقاب * هم به استعداد اقليم سخن را قهرمان

مريم طبع گُهرزايت چرا كرده‌ست قطع * چون مسيحا رشتهء پيوند از وصل زنان

مر تو را هرگز نگيرد ، حجرهء دولت فروغ * تا به نور زن نپيوندد چراغ خان‌ومان

گفتمش كاى يار نيكوخواه مىدانم يقين * كز نكوخواهان به‌جز نيكى نمىشايد گمان

وصل زن هرچند باشد پيش مردم كامجوى * روح و راحت را كفيل و عيش و عشرت را ضمان

ليك با وى شمع صحبت در نمىگيرد از آنك * من سخن از آسمان مىگويم او از ريسمان

و مولاى مشار اليه اطوار و اوضاع نساء را ، به غايت نامعتقد بود و از اجتماع و اختلاط اين طايفه ، متوّحش مىنمود . روزى فرمود كه : در بىوفايى زنان حكايتى در كتاب جامع الحكايات ، نوشته‌اند و آن اين است :

حكايت : چنين گويند كه پادشاهى دزدى را ، بر دار كرد و يكى از سرهنگان را به محافظت او گماشت ، چون شب درآمد ، سلطان خواب بر ولايت دماغ آن سرهنگ مستولى شد و به خواب رفت ، دزدان آمدند ، چون سرهنگ را به خواب ديدند ، دزد را از دار درربودند .