تذكرة الشعراء ( فارسي ) — الصفحة ٥١٦

[ « 200 » ] [ نثارى بخارايى ]

ميزان نيست و حروفش در جدول آخر به سرخى مكتوب است و هو هذا :

بيت :

عبد المؤمن كه سايهء اللّه است * مانند پدر بر همه شاهان شاه است

موشّح ديگر ، ميزان اظهار مضمر است كه از هشت بيت اول قصيده ، حاصل مىشود ، چون از هرمصرع ، حرفى گيرند و موشّح ديگر اين عبارت نثر است كه اين دو بيت مشجّر ، از اين ابيات مىبرآيد و اين عبارت از سيزده بيت آخر قصيده ، مىبرآيد . چون از هرمصراع حرفى گيرند و حروفش بر بالاى مصارع ، به سرخى مكتوب است .

و از ابيات مطبوع حضرت مخدومى ، در اين كتاب سه غزل نوشته شد :

غزل اول :

خورشيد لمعه‌اى ز جمال محمد است * گل پرتوى ز عارض آل محمد است

در هركجا كه هست الف تازه سينه را * در آرزوى تازه نهال محمد است

از كلك صنع صورت يوسف كه رخ نمود * گويا نمونه‌اى ز جمال محمد است

نقصان كمال و عيب هنر گر شود چه عيب * آن را كه عذرخواه كمال محمد است

با قامت خميده « نثارى » چو ماه نو * مايل به ابروى چو هلال محمد است

غزل دوم :

چو مطلع مىكند خورشيد مى جام مرصّع را * ز عكس روى ساقى مىنمايد حُسن مطلع را

رُخ او آفتاب است و ندارد ديده تاب او * شود روشن اگر بردارد آن خورشيد برقع را

مرا از زخم دندان جامهء تن گشت صدپاره * اگرچه بخيه دندان مىكند دايم مرقّع را

به چشم خويش نقش بوريا را دال دولت دان * بوبين از ديدهء اهل نظر صوف مرصّع را

« نثارى » را خيال ابروانش در سر افتاده * كه بس نيكو به هم پيوسته دارد هردو مصرع را