تذكرة الشعراء ( فارسي ) — الصفحة ٣٩٣

[ « 128 » ] حزينى تونى

نقطهء سوم در ذكر شعرايى كه مؤلف ايشان را نديده [ است ] .

نقطهء سوم در ذكر شعرايى كه مؤلف ايشان را نديده [ است ] .

[ « 128 » ] حزينى تونى

[ « 128 » ] حزينى تونى

[ سدهء دهم هجرى / شانزدهم ميلادى ] حزينى تونى ، مردى فاضل بوده و اشعار را ، به غايت نيكو مىگفته و اين ابيات را عجايب دلپذير مؤدّى گشته :

زهى خوى تو مايل سرگرانى * ز طورت عيان طرز نامهربانى

وفايت به ياران جانى تغافل * به عشّاق لطف تو آزار جانى

به هرجلوه صد فتنه بر جان گمارى * به هرناز صد زخم بر دل رسانى

حيا گرچه صد پرده بندد نگه را * به ايما و شوخى به عاشق رسانى

نقاب ار ز رويت برافتد چو روشن * توان ديد در غيب راز نهانى

فداى تو عمرم كه يكدم غم تو * نبخشم به عمر ار بود جاودانى

چه كردم كه باز از شراب تغافل * لبالب شده ساغر بدگمانى

شد از رتبهء عشق و خوبى مسلّم * مرا جان‌سپارى تو را جان‌ستانى

چنان ناتوانم ز هجرت كه ترسم * كند ياد وصل تو بر دل‌گرانى

و اين بيت از گفتار رنگين اوست :

كى داغ خون رود ز كفن كشتهء تو را * تا حشر اگر به آب بقا شست‌وشو كنند

( 128 ) . مولانا حزينى تونى كه در عهد شاه عباس اول ، مىزيسته و به علوم رياضى و نجوم نيز واقف بوده است : خير البيان ، برگ 336 ؛ فرهنگ سخنوران ، 1 / 252 ؛ كاروان هند ، 1 / 322 .